Rozmowa dwóch węży:
- Wiesz Raf, odkąd poszedłem na studia czuję, że się rozwijam…

Prognoza pogody

… w ciągu dnia prędkość wiatru w podrywach może dochodzić do 80 km/h. W nocy spodziewamy się przelotnych opadów dreszczu szczególnie w dzielnicach centralnych, niewykluczone również poranne zamdlenia…

Not responding

- Co zrobić jeśli komputer przestanie odpowiadać?
- Przede wszystkim należy przestać do niego mówić.

Podsumowując Head JS to jedna z najciekawszych bibliotek, jakie pojawiły się w ostatnim czasie. Potrafi znacząco przyśpieszyć czas ładowania strony. Na pewno będę z niej korzystał w swoich projektach.

Licencja: MIT
Strona domowa: Head JS

Pierwsza myśl to skorzystanie z dyrektywy trimSpaces serwera Tomcat. Niestety włączenie tej opcji spowoduje usunięcie białych znaków tylko w obrębie tagów JSTL, jeśli w ogóle zadziała…

Można również skorzystać z odpowiednich filtrów do serwletów np. JTidy

Ja chciałbym przedstawić rozwiązanie z wykorzystaniem Ant-a i taska: replaceregexp – służącego do zamiany znaków w pliku lub zbiorze, za pomocą wyrażeń regularnych.

Po kilkunastu minutach przeglądania dokumentacji Anta, dodałem do swojego pliku build.xml nowe zadanie:

<target name="trim">
    <echo message="trim!"/>
    <fileset id="xhtml.fileset" dir="${build.web.dir}" includes="**/*.xhtml"/>
    <replaceregexp match="[\n\r]" replace="" flags="g" byline="false">
          <fileset refid="xhtml.fileset"/>
     </replaceregexp>
     <replaceregexp match="[\s+]" replace="" flags="g" byline="true">
       <fileset refid="xhtml.fileset"/>
     </replaceregexp>
</target>

Na początku definiujemy zbiór plików, na którego elementach będziemy wykonywać operacje. Potem dwukrotnie korzystamy z replaceregexp z odpowiednimi wyrażeniami regularnymi na określonym wcześniej zbiorze.

Jakie są zalety powyższego rozwiązania? Nie wymaga instalacji żadnych dodatkowych bibliotek. Po drugie nie angażujemy do tej operacji serwera. Po trzecie usuwanie znaków wykonujemy raz w momencie deployowania aplikacji na serwer. Na koniec oczywistość: nasze oryginalne pliki pozostają bez zmian.

PS. Regułki wyrażenia regularnego mogą nie być wyjątkowo optymalne, zależało mi przede wszystkim pokazaniu idei rozwiązania problemu.

- Znam Springa, Seama, Play, Wicket, Strutsy…
- A co Pan lubi robić?
- Poznawać, mam nawet konto na Facebooku.

Szał wirtualizacji

- Ten model, który Pan wybrał posiada ekran 7 cali, rozdzielczość 1024 x 600 pikseli, aparat 5 MP, GPS, Wi-Fi, dołączone bogate oprogramowanie m.in. integracja z serwisami społecznościowymi, dwurdzeniowy procesor ARM…
- Dwurdzeniowy procesor? To znaczy, że będę mógł na nim uruchomić wirtualną maszynę?
- Hę?

Przesłuchanie 2.0

- Zatem twierdzi Pan, że nie było Pana na ulicy Południowej dnia 28.12.2010 roku, około godziny 22, czyli w czasie gdy popełniono morderstwo?
- Tak.
- Masz słabe alibi, przyciśniemy Cię mocniej i będziesz ćwierkał jak Twitter!
- Panowie przesłuchujecie mnie już piątą godzinę. Zatem jeszcze raz powtórzę. Byłem wtedy na spotkaniu mojej szkoły, stosowne informacje znajdziecie na Naszej – klasie. Możecie również wejść na mój profil na Facebooku. Tam także znajdziecie wpis o tym spotkaniu wraz z linkiem do Google Maps, z lokalizacją restauracji oraz linki do filmików na YouTubie z tego eventu…

W XXI w. Sherlock Holmes prawdopodobnie nie musiałby wychodzić z domu a Dr Watson byłby specjalistą od szerokopasmowego Internetu.

Czasem jednak piłka przelatuje na drugą stronę siatki. Powstało zatem oficjalne wytłumaczenie wszelkiego zła, które trafiło do projektu: “Brak czasu”. Całe szczęście dla ludzkości, że na takie wytłumaczenie nie wpadli piekarze, lekarze, badź inżynierowie projektujący samochody. Wyobrażacie sobie taką scenę: idziecie do salonu odebrać wasze nowe, piękne auto. Wsiadacie do niego, zapinacie pasy, uruchamiacie silnik, kręcicie kierownicą lecz koła nie skręcają…Pewnie jakiś inżynier śpieszył się na deadline.

Zdarzają się czasem chwile, gdy czytanie czyjegoś kodu kojarzy mi się z słuchaniem trash metalu na kacu. Przy odrobinie koncentracji wychwycę melodię, ale i tak przeważa łomot. Kac jak powszechnie wiadomo skłania do refleksji. Coraz częściej nurtuje mnie pytanie dla kogo programiści piszą swój kod. Mam kilka koncepcji, oto one:

• Dla klienta – w końcu to on decyduje co chce i oczekuje od nas realizacji swojej wizji. Co jeszcze ważniejsze na końcu płaci. Nie interesuje go jednak, czy nasz kod jest w pełni obiektowy, czy obiekty spełniają zasadę Low Coupling a kod źródłowy posiada komentarze. Ma działać i już, po to przecież zaangażował profesjonalistów, prawda?
• Dla siebie – istnieje na tym świecie grupa zapaleńców, którzy codziennie robią coś super i prawdopodobnie tylko oni sami o tym wiedzą. Wszystko, co robią wygląda dorzecznie tylko w ich rozumku. Szkoda tylko, że czasem odchodzą z pracy a wraz z nimi kilometry doc-a zapisanego gdzieś pod czapką.
• Dla innych programistów – kod programu, to taka ciągle niedokończona powieść, serial z ciągłymi zamówieniami na kolejne sezony. Do napisania kolejnych odcinków, wątków siadają różni autorzy. Pierwszą rzeczą, której powinni oczekiwać – to wskazówki od poprzedników, choćby dlatego, aby nie ożenić brata z matką żony, teścia. (jakoś tak)

Kod źródłowy piszą programiści dla programistów pamiętajmy o tym. Aby nam wszystkim było łatwiej powstają standardy, stworzono katalog wzorców projektowych, czy zalecenia odnośnie formatowania kodu. To w żadnym wypadku nie jest sztuka dla sztuki.

A Ty dla kogo piszesz swój kod?